Wersja kontrastowa
KONFERENCJA 2015NPSEO.PL

PREZENTACJE

Zobacz...


SESJE PLAKATOWE

Zobacz....




Relacje z sesji

Sesja I/1
Witold Kołodziejczyk - redaktor naczelny miesięcznika "Edukacja i Dialog", członek redakcji Portalu o Nowoczesnej Edukacji Edunews.pl i rady merytorycznej Edustyle

Temat: Od edukacji pouczania w kierunku szkoły umożliwiania

Prowadzący zaprezentował innowacyjne modele dydaktyczne (WebQuest, Challenge Based Learning) nastawione na budowanie w uczniach takich cech i postaw jak: samodzielność, odpowiedzialność, kreatywność, współpraca, przedsiębiorczość, wzajemny szacunek. Wyzwania związane z modelami to m.in. weryfikacja wyznawanych przez szkołę wartości, zaangażowanie nauczycieli oraz przeniesienie na ucznia odpowiedzialności za proces uczenia się. Szkoła nie jest już dominującym środowiskiem uczenia się – istotne są również przestrzeń publiczna i wirtualna.

Atmosfera sesji eksperckiej sprzyjała uczeniu się – uczestnicy byli zainteresowani, a po jej zakończeniu (w trakcie „refleksji”) żywo dyskutowali o możliwościach wprowadzenia zmian w ich szkołach.


Sesja I/2
Ulrich Hammerschmidt - dyrektor szkoły Waldblick – Mittelschule we Freitalu, nauczyciel fizyki i matematyki

Temat: Systemowe uwikłania granicy między szkołą i nadzorem.

Ekspert zaprosił do dyskusji i refleksji wobec swoich hipotez dotyczących wpływu nadzoru pedagogicznego na to, co najistotniejsze dla szkoły - na lekcję. Wskazał różnice między logiką zarządzania zakładem produkcyjnym i organizacją (urzędem) a szkołą czy kreatywną firmą pracującą metoda projektów. Uruchomił dyskusję nad rolą ewaluacji zewnętrznej i autoewaluacji w kontekście korzyści dla nauczyciela i możliwości doskonalenia procesów uczenia się.


SESJA I/3

Kamila Hernik i Karolina Malinowska – Instytut Badań Edukacyjnych

Temat: SZKOŁA W ŚRODOWISKU LOKALNYM: WYNIKI BADAŃ I DOBRE PRAKTYKI

W pierwszej części sesji prowadzące przedstawiły wyniki badań ilościowych i jakościowych dotyczących funkcjonowania szkoły w środowisku lokalnym:

  • badanie roli szkoły w środowisku lokalnym (6 wiejskich szkół podstawowych),
  • badanie otoczenia instytucjonalnego szkół (8 przedszkoli, 8 szkół podstawowych i 8 gimnazjów) oraz
  • Międzynarodowego Badania Nauczania i Uczenia się TALIS 2013 (ok. 11 tys. nauczycieli, 500 dyrektorów szkół podstawowych, gimnazjów i ponadgimnazjalnych)

Prowadzące omówiły przykłady dobrych praktyk z badanych szkół ujmując temat funkcjonowania szkoły w środowisku na kilku wymiarach. Po pierwsze zaprezentowały sposoby lokalnego zakorzenienia szkoły: korzystania z kontekstu lokalnego w warstwie formalnej i symbolicznej, korzystania z lokalnych zasobów przez realizację lekcji poza szkołą i zapraszanie specjalistów spoza szkoły na lekcje, kultywowania lokalnych tradycji, tworzenia specjalizacji szkół („tradycja wynaleziona”) i współdecydowania o sprawach społeczności. Po drugie prelegentki omówiły przykłady współpracy szkoły z mieszkańcami i podejmowania działań na rzecz mieszkańców: udostępniania im szkolnych zasobów, organizowania wydarzeń skierowanych do całej społeczności i udziału
w wydarzeniach społeczności, działań pomocowych i wolontariatu i in. Po trzecie zaprezentowały także zasady i sposoby skutecznej komunikacji szkoły z mieszkańcami.
Przedstawione podczas sesji przykłady zostały szczegółowo omówione w wydanym przez Instytut Badań Edukacyjnych poradniku dla nauczycieli i dyrektorów „Jak skutecznie komunikować się i współpracować z rodzicami i społecznością lokalną”, który został rozdany wszystkim uczestnikom.
Interesującym wkładem do sesji było wystąpienie gościa specjalnego – p. Iwony Nowak-Gancarz, dyrektorki szkoły podstawowej z Niemicy (woj. zachodniopomorskie), uczestniczącej w ww. badaniach. Zaprezentowała ona działania szkoły w kontekście specjalizacji ekologicznej placówki.
W sesji refleksji uczestnicy dyskutowali w grupach nad następującymi zagadnieniami:

  1. Co ułatwia a co utrudnia podejmowanie przez szkoły działań na rzecz społeczności szkolnej?

      Czynniki zachęcające:
    • Pozytywne postawa rodziców i różnych partnerów placówki;
    • Świadome uczestnictwo rodziców, zaplanowane konkretnie plany działania;
    • Otwarte postawy nauczycieli i dyrektora;
    • Więzi absolwentów ze swą szkołą;

      Czynniki utrudniające:
    • Ograniczony czas;
    • Trudności w diagnozowaniu potrzeb;
    • Trudności w nawiązywaniu kontaktów;
  1. Jak zachęcać nauczycieli do otwarcia swoich działań dydaktycznych i wychowawczych na społeczność lokalną?
    • Uświadamiać nauczycielom, że w społeczności lokalnej tkwią wielkie pokłady „eksperckie”;
    • Przykłady sukcesów w takim działaniu;
    • Tworzyć zespoły nauczycieli współdziałających ze środowiskiem;
    • Współorganizowanie z różnymi instytucjami lokalnych imprez;
    • Pokazywanie nauczycielom, jak skutecznie można realizować podstawę programową poza murami szkoły;
    • Ukazywanie korzyści;
  1. jaka jest rola dyrektora w otwieraniu szkół na współpracę ze społecznością lokalną?
    • Uznanie współdziałania ze środowiskiem za kluczowe działanie szkoły;
    • Rozpoznawanie potrzeb i możliwości środowiska;
    • Poszukiwanie w środowisku szans rozwojowych szkoły;
    • Kreowanie postaw nauczycieli sprzyjających współdziałaniu ze środowiskiem i otwarty na pomysły, propozycje nauczycieli;
    • Umiejętne tworzenie procedur współdziałania ze środowiskiem;

Sesja I/4

Marzanna Pogorzelska – adiunkt, Instytut Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Opolskiego

Temat: Edukacja antydyskryminacyjna jako sposób na uczniowską aktywność, respektowanie norm społecznych i indywidualizację oddziaływań wychowawczych.

Prowadząca -  Marzanna Pogorzelska wprowadziła nas w tematykę odnosząc się do swojego doświadczenia - osoby realizującej przez wiele lat różnorodne działania i projekty antydyskryminacyjne dla młodzieży. Sesja miała charakter warsztatowy.  
Wychodząc od rozumienia pojęcia dyskryminacji i przypomnienia różnorodnych przesłanek dyskryminacji podążyliśmy w kierunku  poznania pomysłów oraz wymiany doświadczeń na temat działań antydyskryminacyjnych realizowanych w szkołach i placówkach. Rozważając konkretny przykład tzw. „Żywych Bibliotek” szukaliśmy argumentów pokazujących korzyści oraz możliwe trudności wiążące się z wdrażaniem tego typu działań w szkołach. Uczyliśmy się uważności na język stosowany w literaturze, czy zadaniach edukacyjnych proponowanych uczniom. Zaskakujące okazało się jak –często nieświadomie – jest on dyskryminujący niektóre grupy społeczne, jak mocno powiela on stereotypy. Podczas sesji  refleksji sygnalizowaliśmy konieczność poszukiwania przestrzeni edukacyjnej (miejsca, warsztatów, szkoleń, modułów na studiach pedagogicznych dla obecnych i przyszłych nauczycieli) dedykowanej pogłębianiu tematyki antydyskryinacyjnej. Nasze rozważania doprowadziły też do postawienia pytania: Jak nauczyć się oraz uczyć rozumienia różnicy poglądów  bez negatywnych emocji? Poszukiwanie odpowiedzi część z uczestników rozpocznie w praktyce tuż po przyjeździe z konferencji. „Antydyskryminacja to praca nad wartościami” – podsumowała nasze dyskusje Marzanna.
 


Sesja I/5
Dorota Kulesza, Monika Bartoszek

Temat: Elementarz twórczego życia – o koncepcji pracy szkoły

Dorota Kulesza oraz Monika Bartoszek z Gimnazjum Niepublicznego w Zabierzowie Bocheńskim zabrały nas w podróż, której hasłem przewodnim była myśl Krzysztofa Szmidta Twórcza szkoła, to taka szkoła, w której w sposób celowy i systematyczny (nie od święta i nie raz do roku) budzi się, wspiera i rozwija zdolności myślenia i działania twórczego.

Sesję rozpoczął krótki wstęp teoretyczny, przybliżający nam gimnazjum, w którym koncepcja pracy opiera się o założenia pedagogiki twórczości, zaś społeczności szkolnej towarzyszą hasła:

  • Patrz, pytaj słuchaj
  • Nie szufladkuj
  • Trafiaj w sedno
  • Puszczaj wodze wyobraźni.

Od słów do czynów – kolejnym elementem spotkania stał się warsztat, podczas którego uczestniczki i uczestnicy w grupach wizualizowali z gazet, tektur, serwetek i podobnych materiałów swoje koncepcje. Fascynującym było obserwować, jak nawiązały się więzi ponad grupowe, dzięki którym powstały nie cztery, a stanowiąca jedność metafora naszej wizji dobrej szkoły.


Sesja I/6

KRZYSZTOF DURNAŚ - wychowawca, dyrektor szkoły, trener, coach
Temat: Nauczyciel- mentor, tutor, coach. Modele doskonalenia nauczycieli - doświadczenie z wdrażania zmiany.

Razem możemy osiągnąć to, o czym oddzielnie moglibyśmy jedynie pomarzyć.

Krzysztof Durnaś sam siebie nazywa dyrektorem poszukiwaczem. Od kilku lat poszukuje skutecznego sposobu doskonalenia zespołu nauczycieli. Pytania, które chodziły mu po głowie: Co zaoferować moim nauczycielom? Doskonalić się do czego? Dla kogo? Czy wszyscy musimy się doskonalić tak samo? Skutecznym sposobem doskonalenia okazały się spotkania akademii coachingu. Dlaczego coaching? Koncentruje się na poszukiwaniu rozwiązań problemu, a nie na poszukiwaniu przyczyn. Coaching dobrze zrobił  współpracy nauczycieli  w szkole. Wzmocnił ich poczucie wartości i motywację.

W sesji refleksji uczestnicy zastanawiali się nad pytaniami:

  1. Gdzie można zastosować coaching w szkole?
  2. Jak znaleźć w szkole czas i miejsce na taki sposób wsparcia nauczycieli? Jak budować zespół?
  3. Jaka powinna być/może być rola dyrektora i nauczycieli podczas takiego wsparcia?

Sesja I/7
Jerzy Rządzki -
pedagog, coach, trener Stowarzyszenia Psychoprofilaktyki Spójrz Inaczej

Temat: Język Serca (Nonviolent Comunication) jako filozofia wspierania rozwoju ucznia oraz budowania współpracy w szkole.

Wszyscy potrzebujmy kontaktów społecznych opierających się na dzieleniu się emocjami."Nie mogę zapobiec wojnom które toczą się na świecie, ale mogę zapobiec wojnie, która toczy się w moim sercu". Marshall Rosenberg - Cztery rodzaje naszych reakcji na trudne  sytuacje:

  • szakal do wewnątrz (obwinianie siebie za tę sytuację) - w tej postawie ranimy siebie
  • szakal na zewnątrz (obwinianie/ocenianie innych osób za tę sytuację) - w tej postawie ranimy innych
  • żyrafa wsłuchania siebie (skupienie na swoich uczuciach i potrzebach)
  • żyrafa wsłuchana w innych (skupienie na uczuciach i potrzebach innych).

Pytanie do nas jest takie, czy karmimy naszą wewnętrzną żyrafę czy może szakala? Bariery komunikacyjne

  • Oceny np. "jesteś leniwy..."
  • Wpieranie odpowiedzialności np. "zawiodłeś mnie", "ktoś mnie zdenerwował"
  • Skupienie na strategiach np. "zrób zadania"
  • Porównania np. "Marek ma lepsze oceny od Ciebie"
  • Powinności np. "musisz się lepiej uczyć", "uczniowie powinny się nam kłaniać"
  • Żądania np. "Chcę abyś teraz siedział cicho i pracował nad zadaniem"

Cztery kroki porozumienia bez przemocy (język żyrafy):

  • Obserwacja - "kiedy przychodzisz 5 minut po dzwonku..."
  • Uczucie - "jestem zły i rozczarowany..."
  • Potrzeba - "bo chciałbym móc ufać, że potrafimy dotrzymać naszych umów..."
  • Prośba - "powiedz mi proszę, co się wydarzyło?" (prosząc zakładamy, że ktoś może powiedzieć nie, lub w inny niż my się spodziewamy spełnić naszą prośbę)

Każdy człowiek ma potrzebę swobody, świętowania, odnowy fizycznej, zabawy, integralności, wspólnoty duchowej, współzależności. Wymaganie respektowane są normy społeczne, obszar z poziomu D "Relacje pomiędzy wszystkimi członkami społeczności szkolnej są oparte na wzajemnym szacunku i zaufaniu" bezpośrednio odwołuje się do potrzeb wszystkich uczniów (w szczególności potrzeby współzależności). Komunikację bez przemocy można z powodzeniem używać w szkołach do prowadzenia mediacji, które opierają się na rozmowę o tym co widzą obserwują, jakie mają z wiązu z tym uczucia i potrzeby, oraz jakie mają wzajemnie pomysły na to, aby ich potrzeby zostały wzajemnie zaspokojone.

Wyrażanie wdzięczności innym osobom jest kluczem do poczucia szczęści w życiu. Aby wyrazić wdzięczność powiedzmy drugiej osobie:

  • co zrobiła ta osoba? 
  • co czułeś/aś w tamtej chwili?
  • co czujesz teraz, gdy o tym myślisz?
  • jakie Twoje potrzeby to zaspokoiło?

Wyrażanie wdzięczności zmienia nas samych, tak, że jesteśmy inaczej postrzegani przez osoby, które z naszego otoczenia. Nie możemy zmienić innych, ale możemy zmienić siebie!


Sesja I/8
Dr Jacek Strzemieczny - współzałożyciel i prezes zarządu Fundacji Centrum Edukacji Obywatelskiej (CEO)

Temat: Siła informacji zwrotnej w uczniu się i nauczaniu.

  • Czym te prace różnią się od siebie? - zapytał dr. Jacek Strzemieczny  prowadzący sesję  na temat uczącej roli informacji zwrotnej. 
  • Wszystkim? Odpowiedzieli uczestnicy porównując ze sobą tą  samą pracę ucznia najpierw opatrzoną stopniem a potem informacją zwrotną.

Po tym wstępie ekspert zaprezentował formę   informacja zwrotna, która składa się z czterech elementów: wyszczególnienie dobrych cech pracy ucznia, wskazania rzeczy, które należy poprawić, przekazanie informacji jak poprawić i jak pracować dalej oraz

podkreślił , że informacja zwrotna  odnosi się wyłącznie do wcześniej  ustalonych kryteriów.

Uzasadnienie dla informacji zwrotnej zawarte są w   zaprezentowanych  przez eksperta wynikach badań  J. Hattie.    

Największy  współczynnik efektywności w tych badaniach przypada  monitorowaniu nauczania czyli stałemu  sprawdzaniu co uczniowie rozumieją, informacji zwrotnej , eksponowanie celów nauczania.

Pytanie jaki postawił prowadzący uczestnikom brzmiało

  • Jeżeli wiemy jak ważna jest informacja zwrotna, która jest  niezbędnym elementem  wszystkich strategii nauczania,  dlaczego w szkole ten ważny element jest tak mało świadomie wykorzystywany?

Odpowiedzi, które podali uczestnicy spotkania pokazywały: brak czasu, brak wiedzy, osobowość nauczycieli, tradycję związana z dotychczasowym systemem oceny , problem władzy.

W dalszej części prowadzący połączył informację zwrotną z pojęciem uczenia się definiowanego  w perspektywy nauk poznawczych, z siedmioma zasadami tworzącymi pożądane środowisko ucznia się oraz z trzema głównymi pytaniami uczącego się:

  1. Dokąd zmierzam? Jakie są moje cele?
  2. W jaki sposób chcę tam dojść? Jakie postępy czynię w kierunku osiągnięcia celu?
  3. Jaki jest następny – najbliższy krok?

W kolejnej części wykładu  przytoczone zostały badania wskazujące, że łączenie informacji zwrotnej ze stopniem w dużej mierze zmniejsza siłę informacji zwrotnej.

W podsumowaniu dr. Jacek Strzemieczny  pokazał cztery poziomy informacji zwrotnej:

  • na poziomie zadania : jak dobrze zostało wykonane zadanie
  • na poziomie procesu : jakie strategie są potrzebne aby wykonać zadanie
  • na poziomie samosterowności:  jakiej warunkowej wiedzy i rozmienienia potrzebuje uczący się  aby wykonać zadanie
  • na poziomie „ja”

Końcowe zdanie dotyczyło zagadnienia informacji nastawionej na trwałość i na rozwój.

Końcowe pięć minut otrzymali uczestnicy aby wymienić jedną informację, która jest dla nich użyteczna.


Sesja I/9
Jennifer Lawless
- dyrektorka inicjatyw strategicznych w ramach publicznych szkół w okręgu Toledo, Ohio, USA

Temat: Współpraca nauczycieli jako kluczowy czynnik podnoszenia wyników nauczania.

Podczas sesji Jennifer Lawless dzieliła się swoimi doświadczeniami w pracy z dziesięcioma szkołami w okręgu Toledo (Ohio, US), których uczniowie osiągają najniższe wyniki. Tym co działa i przynosi wymierne efekty - choć nie jest łatwe jest: praca z danymi i uwzględnianie ich w podczas podejmowania decyzji, np. związanych z priorytetami do działania, stwarzanie nauczycielom warunków do wspólnej pracy i koncentrowanie się na potrzebach uczniów. Opisywane  przez nią działania bazują na założeniach, bardzo widocznych w naszych wymaganiach: współpraca ze środowiskiem lokalnym, angażowanie nauczycieli, uczniowie - ich potrzeby i uczenie się w centrum zainteresowań nauczycieli.


Sesja I/10
Adam Steinmetz - nauczyciel w dużej szkole publicznej, Ohio, USA

Temat: Budowanie współpracy miedzy szkołą a wspólnotą lokalną: obywatele czy cyberprześladowcy?

Sesja dotyczyła kwestii, jak duże znaczenie ma obecnie nękanie w sieci.

Na początku wykładowca zachęcił do rozważenia czym stała się w obecnych czasach szkoła. Oprócz „standardowych” przedmiotów, uczymy obecnie krytycznego myślenia, komunikacji, współpracy i kreatywności. Zmienia się szkoła i zmieniają się uczniowie. Dzieci mają swoją drugą tożsamość w sieci, uważają, że to co dzieje się w sieci, jest równie ważne, jak to co dzieje się w „realu”. Szkoła stanowi wspólnotę oraz buduje wspólnotę ze społecznością lokalną. Szkoła to główne miejsce, gdzie uczeń uczy się jak być obywatelem. Obecnie zajęcia powinny być oparte o współpracę i być prowadzone z wykorzystaniem narzędzi on-line. Wykładowca podawał przykłady wykorzystania narzędzi on-line np. tworzenie stron internetowych i społecznościowych, dzięki którym może się kontaktować z uczniami. Szkoła powinna odtwarzać rzeczywistość ucznia i brać pod uwagę to co jest dla niego ważne – w tym przypadku jest to obecność w mediach społecznościowych.

Definicja: Nękanie w Internecie to celowe i powtarzające się krzywdzenie osób przy pomocy komputerów, telefonów komórkowych i innych uprzedzeń elektronicznych (Hinduja Patchin, Bullying Beyond the Schoolyard, 2009).

Statystyki: 91% uczniów ma e-mail, 72% - uczestniczy w mediach społecznościowych, 60% - wysyła SMSy, 77% raczej zrezygnuje z telewizji niż z Internetu, ALE tylko 7% rodziców w USA martwi się kwestią nękania w sieci, pomimo tego, że 90% uczniów tego doświadczyło (było nękanym, nękało lub słyszało o takich praktykach). Nękanie ma wpływ na zwiększenie się ryzyka depresji, zaburzenia snu i odżywiania, brak zainteresowania działalnością społeczną.

Życie w Internecie, które to czy się non-stop, również w weekendy, powoduje, że wzrasta poziom agresji między uczniami już od poniedziałku (wcześniej kolejne dni tygodnia przynosiły wzrost agresji). Powoduje to konieczność interwencji w szkole już od początku tygodnia.

Przezwyciężeniem tego może być promowania postaw obywatelskich i pozytywnych reakcji społecznych: uprzejmość, szacunek, prawa człowieka, empatia, refleksyjność, rozwiązywanie problemów.

Propozycja: zbudowanie z uczniami kodeksu postępowania przed umieszczeniem jakiejś informacji w sieci - z wykorzystaniem słów kluczy np. TROSKA (CARE), MYŚLEĆ (THINK) itp.

T – tolerancja

R – rozsądek

O – odpowiedzialność

S – szacunek

K – koleżeńskość

A – asertywność

T – czy to będzie Traumatyczne dla kogoś?

R – czy to będzie Rozsądne?

O – czy to jest Obiektywne?

S – czy to jest Słuszne?

K – Czy to nie jest Krzywdzące?

A – czy to jest Adekwatne do rzeczywistości?

 

Korzystanie z Internetu, mediów społecznościowych, nie jest modą, która przeminie – jest to trwały element naszej rzeczywistości i należy te zjawiska traktować poważnie.

Nauczyciele i administracja szkoły muszą stworzyć otoczenie, która inspiruje ofiary i świadków przemocy w sieci do podejmowania działań. Kolejny krok to działanie  - natychmiastowe nagrywanie/zrzucanie z ekranu), długoterminowe – refakcja, mediacja, komunikacja. Następnie – włączenie rodziców. Szkoła musi być tutaj społecznością, która wspólnie powinna sobie poradzić z rozwiązaniem tego problemu.

Na zakończenie wykładowca zaproponował pytania do refleksji:

  1.  Co robi moja szkoła w sprawie zwalczania nękania w Internecie?
  2. Jakie rodzaje działań mogą wdrożyć szkoły i nauczyciele w celu zwalczania nękania w Internecie?
  3. Czy obowiązkiem szkoły jest nauczenie uczniów, w jaki sposób właściwe korzystać z Internetu?

Czy szkoły powinny angażować się w konflikty on-line między swoimi uczniami?


Sesja I/11
Mikael Risku - dyrektor Instytutu Przywództwa Edukacyjnego, Wydział Pedagogiki Uniwersytetu w Jyväskylä w Finlandii
.

Strategiczne przywództwo pedagogiczne jako rozwiązanie dla zmieniającego się świata.

Sesja niespodzianka :)

Sesję rozpoczęliśmy od rozważań na tym czym jest przywództwo edukacyjne. Dyrektor jako osoba, która ogląda lekcje, słucha nauczycieli i szuka sposobów jak ich wspierać.

Dobry lider pedagogiczny:

  • jest ekspert w prowadzeniu lekcji
  • dostrzega potencjał intelektualny swoich nauczycieli
  • ma narzędzia pedagogiczne, które pomagają wiedzę doprowadzić do punktu podjęcia decyzji.

Najważniejsze w pracy przywództwa pedagogicznego to stwarzanie możliwości dialogu, różnymi metodami, umiejętność stawiania pytań, które prowokują myślnie, dają dobrą energię, otwierają na możliwości, wywołują więcej pytań.

Druga część sesji to wymiana myśli ponad czterdziestu osób na platformie padlet.com

Dyskutowaliśmy na następujące tematy dotyczące polskiej edukacji:

  • jakie zmiany społeczne zachodzą w Polsce?
  • jaka powinna być misja szkoły?
  • jaka powinna być wizja szkoły?
  • jakie strategie powinna podjąć szkoła?
  • jak sprawić, by nauka była radością?

Narzędzie uruchomiło w osobach uczestniczących dużo radości i pomysłów na pracę. Poznawaliśmy swoje opinie, inspirowaliśmy się nimi i odkrywaliśmy nowe perspektywy. Fantastyczna wymiana myśli!


Sesja I/12
Magdalena Biernat  - dyrektor Fundacji Nowoczesna Polska

Temat: Szkoła z edukacja medialną, informacyjną i cyfrową – jak uczyć kreatywnego korzystania z mediów, krytycznej analizy informacji i wspierać twórczość uczniów.

W pierwszej części spotkania uczestnicy poznali Katalog kompetencji medialnych, informacyjnych i cyfrowych – jego strukturę, obszary i zagadnienia. Dowiedzieli się w jaki sposób jest on powiązany z podstawą programową i jak  go stosować w nauczaniu. Głównym celem katalogu jest bezpiecznie i twórcze korzystanie z zasobów medialnych. Opracowany został także  program edukacji medialnej, który podobnie jak katalog można znaleźć na stronie: edukacjamedialna.edu.pl – są tam  do pobrania  scenariusze lekcji wraz z opracowaniami ( ponad 200 propozycji do swobodnego korzystania dla wszystkich grup wiekowych). Obecne w katalogu zagadnienia to: bezpieczne korzystanie z informacji, kompetencje związane z budowaniem wizerunku, język mediów, kreatywne korzystanie z mediów, tworzenie własnej twórczości w mediach, granice wolności, bezpieczeństwo, prawa użytkowników, reklama, wartość informacji, obsługa, mobilne bezpieczeństwo. Program wydany jest na wolnej licencji i  można z niego swobodnie korzystać i przetwarzać.

Jednym z obszarów pracy Fundacji jest tworzenie koalicji na rzecz otwartych zasobów , która opiera się na założeniu, że wiedza jest dobrem publicznym a współpraca czyni ją bardziej dostępną i bardziej skuteczną. Wolna licencja zakłada możliwość przetwarzania i swobodnego wykorzystywania, tłumaczenia na obce  języki, udoskonalania i  rozpowszechniania zasobów edukacyjnych..

W drugiej części, w grupach, uczestnicy pracowali z różnymi scenariuszami lekcji proponowanymi przez Fundację, szukali ich mocnych stron i problemów jakie może nastręczać ich realizacja, ciekawych  metod do wykorzystania na lekcjach z edukacji medialnej.

Na zakończenie przedstawiony został ogólnopolski program edukacji medialnej przeznaczony dla przyszłych trenerów i nauczycieli.


Strony: 1, [2], [3], [4]

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego III Priorytet Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Działanie 3.1


stat4u