Wersja kontrastowa
KONFERENCJA 2013NPSEO.PL

ARTYKUŁY

więcej


PREZENTACJE

więcej


DOBRE PRAKTYKI

więcej


INFORMACJE ORGANIZACYJNE

List organizacyjny



przejdź na stronę główną


OPIS SESJI

 

SESJE

 

Agnieszka Borek, Marzena Siejewicz, SesjaJak zaprosić szkołę do rozwoju, czyli rola dyrektora w przeprowadzaniu ewaluacji wewnętrznej

Zgodnie z rozporządzeniem w sprawie nadzoru pedagogicznego, dyrektor szkoły lub placówki publicznej we współpracy z innymi nauczycielami przeprowadza ewaluację wewnętrzną i wykorzystuje wyniki do doskonalenia jakości jej pracy. Podczas sesji damy kilka wskazówek, dotyczących tego, jak w praktyce realizować ten zapis. Wspólnie zastanowimy się i odpowiemy na pytania

  • Jak dyrektorzy mogą dbać o to, by ewaluacja wewnętrzna w ich szkołach placówkach faktycznie służyła rozwojowi?
  • Jak zorganizować ewaluację, by dawała ważne informacje, i aby nie była uciążliwym zadaniem ani dla nauczycieli, ani dla dyrektora
  • Jak dyrektorzy mogą zarządzać procesem ewaluacji wewnętrznej, by nauczyciele chcieli się w nią angażować i widzieli w tym korzyść dla siebie, a także dla szkoły lub placówki?
  • Jak unikać zbiurokratyzowania ewaluacji i jak dyrektorzy mogą o to zadbać?

Podczas sesji wykorzystamy doświadczenia wyniesione ze szkoleń, w których wzięło udział ponad 5 tys. dyrektorów. Zaprosimy także do dyskusji oraz do podzielenia się przez dyrektorów - uczestników i uczestniczki sesji - rozwiązaniami, które sprawdzają się w ich szkołach lub placówkach.

W sposób szczególny zajmiemy się analizą roli dyrektora w procesie ewaluacji oraz sprowokujemy do refleksji, w jaki sposób dyrektor może wpływać i niwelować „mity o ewaluacji”, które najczęściej funkcjonują  w naszych  szkołach. Dlatego oprócz dyskusji na tematy proponowanych rozwiązań, damy przestrzeń na poznanie modeli mentalnych rad pedagogicznych, związanych z ewaluacją. Liczymy na aktywność uczestników i uczestniczek sesji – dyrektorów szkół i palcówek - którzy zechcą podzielić się swoimi doświadczeniami z prowadzenia ewaluacji wewnętrznej na wszystkich poziomach mikro-poszczególni nauczyciele, mezo- zespoły nauczycieli oraz makro-cała szkoła.

 

Mariusz Budzyński, Sesja: Organizowanie pracy nauczycieli dla uczenia się uczniów  w liceum. Z doświadczeń szkół - ALA Autorskie Licea Artystyczne i Akademickie

W wystąpieniu zaprezentuję specyficzną metodę pracy dydaktyczno-wychowawczej, stosowaną od 17 lat w Liceach ALA oraz jej wpływ na rozwój uczniów i nauczycieli. Metoda wpisuje się w nurt pedagogiki personalno-egzystencjalnej, pedagogiki dialogu. Doświadczenia szkół ALA są źródłem metody opisywanej jako „Tutoring szkolny”. Metody, która znajduje coraz częściej zastosowanie również w szkołach publicznych, między innymi w gimnazjach, liceach i szkołach podstawowych we Wrocławiu, Gnieźnie, Malborku, Częstochowie, Warszawie, Zalesiu Górnym, Siechnicach i innych miastach Polski.

 

Marta Chrabąszcz, Sesja:Nauczyciel jako przywódca edukacyjny. Wolność – odpowiedzialność – skuteczność

Z tej sesji uczestnicy dowiedzą się o:

  • nowej roli nauczyciela jako przywódcy edukacyjnego,
  • zakresie wolności i odpowiedzialności nauczyciela,
  • nowoczesnym uczeniu się zgodnym z pracą mózgu,
  • nawykach skutecznego działania (nie tylko w szkole),
  • zasadach skutecznego przywództwa w szkole.

Przebieg: Prezentacja multimedialna połączona z elementami warsztatu.

Trevor Davies  i David Martin, Sesja:  Zmiana kultur globalnych i tożsamości: Implikacje dotyczące przywództwa i zarządzania edukacyjnego

 

Celem tego warsztatu jest zbadanie wpływu globalizacji na systemy edukacji na szczeblu polityki lokalnej, regionalnej, krajowej i międzynarodowej. Wspólnie zastanowimy się nad tym, jak zmiana kultury w skali globalnej wpływa na świadczenie usług edukacyjnych oraz na modele przywództwa, które muszą odzwierciedlać wspomniane zmiany. W tych warsztatach będzie uczestniczyć gościnnie za pośrednictwem Skype’a Francis Sealey, organizator Globanet 21.

 

John M. Fischer, Sesja:  Na czym polega bycie dobrym nauczycielem: próba odpowiedzi na pytanie w ramach „pracy nad lekcją” na spotkaniach grupowych nauczycieli.

W różnych krajach świata nauczyciele na spotkaniach grupowych dyskutują i zastanawiają się nad udoskonalaniem metod prowadzenia lekcji dotyczących tematów trudnych do nauczania lub nauczenia się. Tematem tych warsztatów będzie metoda “pracy nad lekcją”, która pierwotnie została opracowana w Japonii. Zajęcia będą obejmować filmy wideo z wypowiedziami nauczycieli, dzielenie się wiedzą na temat dotychczasowych projektów pracy nad lekcją oraz dyskusje na temat sposobów tworzenia grup nauczycieli w ramach wdrażania tej metody w szkołach.

W trakcie naszych dyskusji będziemy próbowali znaleźć odpowiedź na pytanie: “Na czym polega bycie dobrym nauczycielem?” W tym celu będziemy:

  • Zastanawiać się nad procesem zadawania pytań przez nauczycieli;
  • Rozmawiać o chęci angażowania się nauczycieli w dyskusje na temat ich praktycznych metod prowadzenia zajęć w klasie;
  • Dyskutować na temat cech „dobrego nauczyciela”.

W ten sposób chcemy uzyskać odpowiedź na postawione pytanie oraz wytyczne określające współpracę z nauczycielami.

 

William Gaudelli , Sesja:Edukacja humanistyczna w epoce globalnej

Globalizacja spowodowała gruntowne zmiany w edukacji. Należą do nich m.in. (1) rozwój prywatnych spółek dochodowych jako systemów edukacji publicznej lub w ich ramach; (2) edukacja jako podstawowy element generujący globalną konkurencyjność oraz (3) ocenianie jakości szkół głównie w oparciu o pomiary, testy i mierniki porównawcze. U podstaw tych zmian leży kształtujący się globalny dyskurs na temat edukacji, który zbyt często sprowadza uczenie się (i nauczanie) do towaru wymiany, który należy dokładnie zmierzyć i porównać, a nie humanistyczne zaangażowanie oparte na założeniach rozwoju, postępu społecznego oraz dziecka jako indywidualności i istoty rozwijającej się. Jak na ironię, to zorientowanie na kapitał, a nie na ludzi następuje akurat w czasie rosnących problemów globalnych, włącznie z degradacją środowiska, niedoborem zasobów, wojnami, wymieraniem gatunków, rozprzestrzenianiem broni jądrowej, gwałtownymi burzami i konfliktami na tle etnicznym – właściciele kapitału i rządy niestety posiadają zbyt mało zasobów, aby je rozwiązać lub też przyczyniają się do ich utrwalenia.

Znajdujemy się na krytycznym rozdrożu – kierunek systemów kształcenia bardzo niepokojąco rozmija się z problemami, które napotykamy w skali globalnej. Co pedagodzy i wychowawcy mogą uczynić? W tym wystąpieniu omówione zostaną wysiłki podejmowane w skali międzynarodowej na rzecz globalnego nauczania z orientacją humanistyczną. Opierając się na trwającym międzynarodowym badaniu w pięciu miejscach na świecie, prezentacja skupi się na pokazaniu przykładów, jak szkolnictwo humanistyczne kształtuje się w sposób (1) ugruntowany lokalnie i świadomy globalnie, (2) aktywny obywatelsko i poważnie zaangażowany, (3) zorientowany kosmopolitycznie i świadomy estetycznie. Przytoczone przykłady z tej dziedziny mają wskazać sposoby, które wychowawcy i pedagodzy mogą wykorzystać do tworzenia przestrzeni dialogicznych edukacji humanistycznej w epoce globalnej.

 

Marianna Hajdukiewicz,Sesja plenarna: Ewaluacja a wspomaganie pracy szkoły na podstawie założeń i doświadczeń projektu „System doskonalenia nauczycieli oparty na ogólnodostępnym kompleksowym wspomaganiu szkół”

Celem prezentacji jest przedstawienie założeń kompleksowego wspomagania pracy szkoły i doskonalenia nauczycieli w odniesieniu do zadań wynikających z nadzoru pedagogicznego. Pokazanie, na przykładach wybranych szkół, jak ewaluacja wewnętrzna (lub zewnętrzna) prowadzonaw szkole może być punktem wyjścia do pogłębionej diagnozy, w wyniku której szkoła wyłania priorytety do swojej rocznej czy wieloletniej pracy (określa kierunki rozwoju). Pokazany zostanie model pracy obejmujący analizę różnych informacji na temat szkoły, w tym również wyników badań edukacyjnych, wskazanie problemów i zdefiniowanie wyzwań stojących przed szkołą, aż po zaplanowanie odpowiednich działań naprawczych, szczególnie w obszarze związanym z wspomaganiem pracy rady pedagogicznej i doskonaleniem nauczycieli. Przedstawione zostaną korzyści tak rozumianego i prowadzonego wspomagania z punktu widzenia pojedynczych szkół, a także z punktu widzenia systemu oświaty. W trakcie prezentacji zaprezentowane zostaną działania realizowane w ramach projektu "System doskonalenia nauczycieli oparty na ogólnodostępnym kompleksowym wspomaganiu szkół" realizowanego przez Ośrodek Rozwoju Edukacji, których celem jest opracowanie szczegółowychzałożeń kompleksowego wspomagania pracy szkoły i nowych form doskonalenia nauczycieli. W czasie prezentacji wykorzystane zostaną doświadczenia szkół biorących udział w projektach wdrożeniowychprowadzanych przez powiaty w ramach Działania 3.5 „Kompleksowewspomaganie rozwoju szkół”. Prezentacja jest adresowana do nauczycieli, dyrektorów szkół, a także pracowników instytucji wspomagających rozwój szkół - placówek doskonalenia nauczycieli, poradni psychologiczno -pedagogicznych oraz bibliotek pedagogicznych.

 

 

Ulrich Hammerschmidt,Sesja: Jak wspierać samodzielne i odpowiedzialne działanie nauczyciela? –Odpowiedzialność  dyrektora i możliwości wpływu na działania nauczyciela przez kierownictwo

Cele:

  • Uczestnicy rozumieją działanie i odpowiedzialność nauczyciela na podstawie teorii systemowej.
  • Uczestnicy dzielą społeczne znania o możliwości i ograniczenia wpływu przywództwa na działanie nauczyciela.
  • Uczestnicy znają metody niedyrektywnego przywództwa.

 

Wykład opierać się  będzie na podstawowych założeniach teorii systemowej, która opisuje szkołę jako  kompleksowy  system ze słabo połączonymi elementami. Z drugiej strony opiera się na podstawie konstruktywizmu, który zakłada, że każdy człowiek tworzy swój indywidualny obraz świata.  Podczas sesji będziemy dyskutowali konsekwencji za kierownictwo, szczególnie ograniczenia i możliwości wpływu przywództwa na działanie nauczyciela.

 

Marcin Jewdokimow,Sesja: Wykorzystanie metod wizualnych w autoewaluacji w szkole. Zarys problematyki i praktyka

Celem wystąpienia jest przyjrzenie się możliwościom i problemom, jakich dostarczają metody badań wizualnych w ewaluacyjnych badaniach edukacji. Ekspozycja tej problematyki odbywa się na kanwie wybranych metod wizualnych oraz dyskusji i analizy badania własnego „Szkoła oczami ucznia”. Do zalet metod wizualnych zaliczyć trzeba możliwość dotarcia do innego typu danych niż za pomocą metody zazwyczaj stosowanych oraz zwiększenie aktywności uczestników badania (zarówno badanych, jak i badaczy). Metody te stanowią dobre narzędzia wspomagające, aktywizujące i eksploracyjne. Jednak z powodu wieloznaczności obrazu metody wizualne nie mogą być w badaniach ewaluacyjnych wykorzystywane mechanicznie, w odniesieniu do każdego zagadnienia.

 

Marek Kaczmarzyk, Sesja:  Rozproszona odpowiedzialność nauczyciela czyli o statystycznej istocie wychowania

Celem sesji jest uzmysłowienie uczestnikom potrzeby jasnego określenia granic odpowiedzialności nauczyciela, faktycznego wpływu środowiska szkolnego na kierunki rozwoju ucznia oraz statystycznego charakteru oddziaływań wychowawczych. Uczestnicy korzystając z własnych doświadczeń zawodowych oraz prywatnych odpowiadają na pytania o sens, skuteczność oraz realną siłę oddziaływań edukacyjnych. Problematyka sesji oscyluje wokół niejednorodności środowiska społecznego, jego różnorodności memetycznej, wielości czynników warunkujących jakość przekazu (w tym czynników biologicznych), przemocy symbolicznej oraz rozproszenia źródeł informacji przystosowawczo korzystnej. Adresatami są osoby zaangażowane w proces dydaktyczny, które niepokoi problematyka realnego wpływu na rozwój ucznia oraz adekwatność przyjmowanej przez nauczyciela odpowiedzialności.

 

Paweł Kasprzak,Sesja: Szkolna matematyka. Co może szkoła? Po pierwsze zaciekawić - złe i możliwe dobre praktyki skupione na treści nauczania

Badania pokazują, że 3/4 populacji uczniów opuszcza system oświaty nie rozumiejąc matematyki. Tak wyglądają własne deklaracje uczniów, co przy okazji oznacza m.in. to, że co najmniej połowa maturzystów zdaje obowiązkową maturę z matematyki, nie mając o niej bladego pojęcia – według własnej oceny. Znaczenie wyników matur staje się w ten sposób problematyczne.

Główny referat, spróbuje pokazać przyczyny tego stanu rzeczy, tkwiące zdaniem autora głównie w konstrukcji treści szkolnego programu, choć dominująca w szkołach metoda oczywiście również zasługuje na uwagę. Jedną z konsekwencji prezentowanego sposobu myślenia będzie np. spostrzeżenie, że cel określony w rozporządzeniu MEN jako osiąganie aktywności intelektualnej uczniów (pkt 1.3) stoi w rzeczywistości w konflikcie z pozostałymi wymienionymi celami oświaty.

Dwa proponowane wystąpienia seminaryjne pokażą rodzaj dobrej praktyki. „Krótki kurs matematyki dla humanistów” ma „odczarować” matematykę, najbardziej zatwardziałym ofiarom szkoły i dowieść, że bez żadnego przygotowania są one w stanie bez trudu pojąć treść wysublimowanych abstrakcji znacznie wykraczających poza szkolny program.  Wykład drugi - „Gdyby świat ze szkolnej nauki istniał naprawdę, nie nadawałby się do życia” - będzie propozycją szerokich ujęć interdyscyplinarnych, które mogliby w szkołach rozwijać współpracujący ze sobą nauczyciele, korzystając z dostępnych źródeł wiedzy.

 

Hanna Kędzierska i Monika Maciejewska, Sesja:  Odpowiedzialny nauczyciel - (nie)odpowiedzialna wspólnota –  co pomaga a co przeszkadza w budowaniu nauczycielskich wspólnot praktyków

Celem warsztatu jest zachęcenie uczestników do krytycznego  namysłu nad  problemem wykorzystania szkolnych autoewaluacji  w procesach rozwijania współpracy nauczycieli i budowania wspólnot praktyków.  Warsztat będzie składał się z 2 części: wprowadzenia  prezentującego wyniki badań empirycznych  skupionych wokół problemów socjalizacji zawodowej nauczycieli na różnych etapach rozwoju zawodowego oraz części praktycznej pokazującej możliwości wynikające z  zastosowania zogniskowanego wywiadu grupowego (FGI) jako metody przeprowadzania autoewaluacji w szkole.

 

Witold Kołodziejczyk, Sesja: O czym zapomniała dziś szkoła?

Każde pokolenie definiuje świat inaczej. Jak definiuje go nasze? Dziś bardziej od definicji e-podręcznika, e-ucznia, e-nauczyciela, czy  e-szkoły, potrzebujemy redefinicji edukacji we współczesnym świecie. Twórcy Cyfrowej Szkoła poszukują substytutu podręcznika, nauczyciela, czy szkoły. Ale o wiele ważniejszym jest poszukiwanie nowego rozumienia pojęcia edukacja i wyzwań, jakie przed nią stoją. Wyzwań związanych z kształceniem postaw, charakteru i skutecznych nawyków działania. 

Każda edukacja ma swoją filozofię. Jaka jest filozofia szkoły XXI wieku? Zamiast zajmować się technologią w szkole, zajmijmy się uczniem w szkole. O rozwój technologii dba biznes. Robi to świetnie. Co chwilę pojawiają się nowe wersje telefonów, tabletów, tablic interaktywnych. Na rynku jest wielu ich promotorów. Kto jest promotorem ucznia? Niech szkoła troszczy się o rozwój w czterech obszarach jego funkcjonowania. Powinna zadbać o równowagę pomiędzy intelektem, ciałem, emocjami i duszą. Póki co, koncentruje się na aspekcie intelektualnym i ewentualnie fizycznym. Zaniedbuje natomiast sferę emocjonalną ucznia i duchowość rozumianą jako zamysł nad sensem i celem życia. Czy decydenci zadają sobie pytanie jakiego obywatela ma kształcić i wychowywać szkoła w świecie globalnej konkurencji, łatwego dostępu do informacji i totalnego relatywizmu wartości? Każde pokolenie definiuje świat inaczej. Jak dziś definiujemy edukację XXI wieku? 

 

Dorota Kulesza, Indira Lachowicz, Laura Piotrowska, Jarosław Durszewicz, Sesja: Wymagania państwa wobec szkół i placówek priorytetami pracy nauczyciela

W trakcie sesji uczestnicy wezmą udział w symulacji rady pedagogicznej, na której zapoznają się z nowymi wymaganiami i pogłębią ich rozumienie. Dokonają wyboru priorytetów i zaplanują działania dla szkoły/placówki i nauczycieli. Ustalą sposoby informowania uczniów i rodziców o działaniach realizowanych na konkretnych przedmiotach związanych ze spełnianiem priorytetowych wymagań.

Przebieg rady pedagogicznej, zaproponowane ćwiczenia i efekty poddane zostaną refleksji na meta- poziomie. Uczestnicy po sesji będą potrafili przeprowadzić warsztat z nauczycielami i będą mieli zaplanowany pierwszy krok na drodze do jego realizacji. Otrzymają scenariusz warsztatów, wzór harmonogramu/planu pracy oraz opisy wyjaśniające istotę wymagań.

 

Henryk Mizerek, Sesja: Konteksty profesjonalnej odpowiedzialności nauczyciela

Celem wystąpienia jest zasygnalizowanie szeregu, pomijanych w dyskursie publicznym, znaczeń jakie współcześnie przypisuje się odpowiedzialności profesjonalnej nauczyciela. Odpowiedzialność ma sens jedynie wtedy, gdy rozpatruje się ją łącznie z kategorią wolności. Odpowiedzialności można oczekiwać od podmiotu, który podejmuje samodzielne decyzje w rozwiązywaniu codziennych problemów praktyki edukacyjnej. Treści referatu akcentują etyczne, psychologiczne i społeczne konteksty odpowiedzialności. Porządek ich prezentacji wyznaczają następujące kwestie szczegółowe:

1.     Dwa oblicza odpowiedzialności – odpowiedzialność „za” versus odpowiedzialność „przed”.

2.     Psychologiczne mechanizmy „ucieczki” od wolności i odpowiedzialności.

3.     Natura pracy współczesnego nauczyciela a gotowość do brania na siebie odpowiedzialności

4.     Implikacje wobec kształcenia i rozwoju zawodowego nauczycieli

 

 

William Morrison, Sesja: Indywidualizacja metod pracy z uczniami w celu spełniania potrzeb edukacyjnych wszystkich uczniów

Indywidualizacja metod pracy z uczniami polega na rozpoznawaniu i uwzględnianiu różnic wśród uczniów odnośnie podstawowych zasobów wiedzy, gotowości, języka, preferencji w uczeniu się i zainteresowań oraz ich wpływu na proces uczenia się, a także na podejmowaniu odpowiednio szybkich reakcji. Indywidualizacja metod pracy z uczniami to sposób nauczania, który motywuje do nauki uczniów o różnych zdolnościach i ocenia ich postępy w nauce poprzez stosowanie zindywidualizowanych ocen w obrębie tej samej klasy. Zasadniczym celem indywidualizacji nauczania jest osiągnięcie jak największego rozwoju pojedynczych uczniów oraz ich osobistych wyników w nauce poprzez uwzględnienie indywidualnych potrzeb każdego ucznia w klasie. Na warsztatach zostanie najpierw omówiona sprawa indywidualizacji nauczania oraz jej rola w kształceniu wszystkich uczniów, a następnie zostaną przedstawione możliwe sposoby indywidualizacji zajęć przez nauczycieli w celu poprawy wyników w nauce u wszystkich uczniów w ich klasach.

 

Cynthia C. Nambo, Ricardo Estrada, Sesja: Partnerstwo w praktyce: Ocenianie nauczycieli pod kątem wysokiej jakości nauczania

Część 1: Wykład na temat modelu wdrażanego w Chicago, który ma zapewnić równy dostęp do edukacji. Należy koniecznie podkreślić, że wspomniany model bierze pod uwagę następujące elementy pod kątem zapewnienia wysokiej jakości edukacji. 1) Kładzie się nacisk na przypominanie, dlaczego edukacja jest ważna w życiu uczniów. 2) Należy stosować interdyscyplinarne podejście do nauczania. 3) Musi istnieć opieka dydaktyczna oparta na kompetencjach, a także 3) bezpośrednie powiązanie sfery naukowej z praktycznymi wskazówkami na przyszłość.

Część 2: Prezentacja multimedialna i miniwarsztat na temat tego, co jest ważne w ocenianiu nauczycieli pod kątem wysokiej jakości nauczania. Kompetencje zostały opracowane przez całe środowisko szkolne i obejmują kompetencje na poziomie szkoły, departamentu i szkolenia. Kompetencje na poziomie szkoły są dopasowane do kompetencji nauczycieli i służą jako wzorzec do oceny wyników. Ostateczną ocenę nauczyciela poprzedza szereg czynności. Są to m.in. pokaz filmu wideo, własna ocena filmu, wspólne ocenianie, wspólne tworzenie procesu uczenia się, wyznaczanie priorytetów, instrukcje, obserwacja koleżeńska, wyznaczanie wzorców i celów; wszystkie te etapy są zawarte w multimedialnym e-portfolio. IJLA Dyplom ukończenia szkoły średniej otrzymują głównie uczniowie ze społeczności latynoskiej w wieku 17-21 lat.

 

Jerzy Kielech, Sesja:  Jak technologie zmieniają szkoły; nadzieje zagrożenia, możliwości

Celem sesji jest zebranie i wymiana doświadczeń dotyczących wpływu technologii na środowisko, ze szczególnym uwzględnieniem szkoły. Krótki wykład wprowadzający dotyczyć będzie przykładów zastosowania technologii w organizacji szkoły, dydaktyce i wychowaniu.         
Zasadnicza część panelu to przygotowanie do debaty oxfordzkiej o tezie; „Technologie pozytywnie wpływają na jakość pracy szkoły”. Uczestnicy poznają lub przypomną sobie zasady debaty oksfordzkiej. Następnie pracować będą w dwóch zespołach warsztatowych; jeden przygotowywać będzie argumenty za tezą, drugi – przeciw. Na zakończenie przećwiczymy krótko kluczowe elementy debaty (możliwość przeprowadzenia jej w kolejnej sesji trenerskiej).    

 

Ljudmiła Władimirowna Kołomijczenko, Sesja: Rozwój kompetencji zawodowych i społeczno-kulturowych nauczycieli w sferze rozwoju społecznego i wychowania dzieci w wieku przedszkolnym

Analiza empiryczna wyników działalności miejskich placówek przedszkolnych dowodzi, że proces rozwoju i kształtowania adaptacyjnych cech osobowości jest nieusystematyzowany i nie w pełni kontrolowany przez nauczycieli. Nauczyciel przedszkolny odgrywa kluczową rolę w procesie edukacyjnym: rozwiązanie wielu problemów zależy od jego kwalifikacji, cech charakteru i profesjonalizmu. Współczesny nauczyciel przedszkolny pełni rolę mediatora pomiędzy dzieckiem a otoczeniem społeczno-kulturowym, „tłumacza” z języków kultury na języki indywidualnej percepcji, przewodnika w labiryntach ludzkich znaczeń i wartości. Socjalizacja obejmuje stworzenie dzieciom przestrzeni do wolnego wyboru działań, ocen, relacji oraz zapewnianie poczucia bezpieczeństwa, co jest w dużej mierze uzależnione od osobowości osoby dorosłej pracującej z nimi.

Kompetencje społeczno-pedagogiczne nauczyciela przedszkolnego są postrzegane jako integracyjna spersonalizowana edukacja zapewniająca skuteczną realizację wszystkich funkcji pedagogicznych, jako jedność teoretycznej i praktycznej gotowości do realizowania działań pedagogicznych w celu pomyślnego wprowadzenia dzieci we współczesne społeczeństwo, jako zdolność rozumienia podstawowych potrzeb dziecka (miłość i bezpieczeństwo, stabilność i przewidywalność otoczenia, komunikacja i doświadczenia pobudzające emocje, postrzeganie świata oraz siebie samego w tym świecie) oraz tworzenia warunków do ich rozsądnego spełniania, zdolność świadomego planowania edukacji i wychowania dziecka zgodnie z cechami dziecka i sytuacją społeczną wraz z wyznacznikiem wartości systemu rozwoju społecznego.


Magdalena Kreczko,Sesja: Nauczyciel ,,samotny biały żagiel”...? Współpraca nauczycieli w polskiej szkole – pomiędzy teorią a praktyką

Praktyka edukacyjna – zwłaszcza w szkołach ponadgimnazjalnych – pokazuje, że nauczyciele najczęściej pracują w izolacji i posługują się często tradycyjnymi, ,,akademickimi” metodami oraz stylami pracy na lekcji.  Jednocześnie  ponoszą całkowitą odpowiedzialność za ich wybór. W tej sytuacji trudno jest im  obiektywnie ocenić skuteczność stosowanych przez siebie rozwiązań edukacyjnych, a co za tym idzie nie zawsze dostrzegają potrzebę zmiany, czy weryfikacji raz przyjętych. Dyrektor, a także inni nauczyciele pracujący z tą samą klasą tak naprawdę nie wiedzą, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami szkolnych sal. Sytuacja ta nie sprzyja budowaniu spójnej strategii pracy nauczycieli z tym samym zespołem klasowym, zmierzającej  do podniesienia jakości kształcenia z uwzględnieniem postępów w nauce każdego ucznia.

Ta sama praktyka pokazuje, że w kulturze pracy polskich szkół najczęściej niedostatecznie rozwinięta jest współpraca pomiędzy nauczycielami, a także wiążąca się z nią wymiana informacji, która powinna być źródłem poszukiwania najbardziej skutecznych rozwiązań w zakresie metod pracy z uczniem na lekcji, wspierania go w procesie samokształcenia , czyli uzyskania w procesie edukacyjnym założonych przez nauczyciela efektów. Potrzeba zmiany tej szkolnej rzeczywistości była dla nauczycieli ZSOi T w Wojkowicach bezpośrednim bodźcem do poszukiwania nowych rozwiązań, które ułatwiłby im planowanie pracy na lekcji i realizację założonych celów edukacyjnych. Z dotychczasowych doświadczeń pracy nauczycieli  ZSOiT w Wojkowicach wynika właśnie to, że współpraca nauczycieli  (skierowana na proces nauczania i uczenia się uczniów) systematycznie dzielących się doświadczeniem w zakresie stosowania metod, technik motywujących uczniów do nauki, wspólnie uczących się jest skutecznym sposobem na poprawę jakości nauczania (zasada „teachers learning communities”). Nowe zasady współpracy nauczycieli ZSOiT w Wojkowicach zostały ustalone na podstawie założeń programu Centrum Edukacji Obywatelskiej w Warszawie  - Rozwój Uczenia Nauczania – RUN.Celem sesji będzie prezentacja nowych rozwiązań organizacyjnych RP w zakresie doskonalenia zawodowego, których celem jest to, aby nauczyciele  mogli wspólnie doskonalić proces nauczania i uczenia się poprzez wymianę informacji, dzielenie się dobrą praktyką i udzielanie sobie nawzajem informacji zwrotnej z obserwowanych lekcji. Uwzględnione zostaną cele tej zmiany - przy założeniu, że  uwaga tak współdziałających nauczycieli  skoncentrowana jest przede wszystkim na tym, aby uczniowie uczyli się efektywniej (w myśl  zasady, że uczeń jest ,,właścicielem” swojego procesu uczenia się).           

W drugie części sesji prowadzący przedstawi niektórestrategie nauczania wybrane i stosowane przez zespół nauczycielski , wprowadzenie których przyczynia się do aktywnego udziału wszystkich uczniów w zajęciach oraz takiej pracy z uczniami, aby umieli oni świadomie planować swój proces uczenia się (motywowanie do nauki).

 

María Jesús Rodríguez Entrena, Sesja: Jak polityka odpowiedzialności może wpłynąć na równość szans edukacyjnych? Przypadek programów nauczania promujących różnorodność w kontekście Hiszpanii

Można mówić o międzynarodowym zainteresowaniu w zakresie poprawy edukacji, a mówiąc konkretniej, w zakresie skuteczności nauczania uczniów. Wydaje się, że zwiększenie jakości edukacji stało się kwestią kontrowersyjną. Idea ta przyczynia się do wprowadzania nowych przepisów w wielu krajach, dla których istotną kwestią jest skupienie swojej polityki wokół nowych trendów w standardach edukacyjnych i porównań w skali międzynarodowej. W przypadku Hiszpanii do drzwi puka już nowa ustawa edukacyjna, tak zwana Ustawa na rzecz poprawy jakości edukacji.

Jednakże z dala od obsesji skierowanej na konkurencyjną skuteczność niektórych reform, zmiany, których potrzebujemy do rozwijania głębokiej i trwałej wiedzy wśród naszych uczniów wymagają zrównoważonych, demokratycznych i sprawiedliwych procesów (Hargraves i Fink, 2006). Reformy nie mogą tracić z oczu zasad, na których się opierają, takich jak poszanowanie dla różnorodności, sprawiedliwość społeczna i równość. Trzeba być uważnym w chwili projektowania i wdrażania nowej polityki edukacyjnej, ponieważ jeśli nie jest ona dobrze zaplanowania lub zapomina o stronach w nią zaangażowanych (nauczyciele, uczniowie, rodziny), istnieje ryzyko uzyskania bardzo różnych wyników od tych żądanych.

Obecnie w hiszpańskim systemie edukacyjnym, opierając się na zasadach równości i poszanowania dla różnorodności, istnieje szeroki wachlarz programów przeznaczonych na pomoc uczniom zagrożonym wykluczeniem edukacyjnym w odniesieniu sukcesu w systemie i uniknięciu wcześniejszego zakończenia nauki. W naszym wykładzie przedstawimy kontekst obecnej polityki edukacyjnej w Hiszpanii oraz pogłębioną analizę programów dywersyfikacji nauczania. Skupimy się na dobrych praktykach prowadzonych na poziomie centralnym i klasy w ramach tych programów.

W strukturze organizacyjnej i programowej Programu Dywersyfikacji Nauczania można znaleźć pewne paralele z wymogami, które stara się wdrożyć polski system nadzoru pedagogicznego.

 

Gerry Mac Ruairc, Sesja: Stosowanie samooceny w szkołach irlandzkich – początek epoki autonomii szkół czy stracona szansa?

W ciągu ostatnich 20 lat środowisko inspektorów szkolnych uległo znaczącym przeobrażeniom. Wprowadzenie całego zestawu różnych form oceniania, ponowne wprowadzenie inspekcji w szkołach drugiego stopnia, publikowanie raportów na temat szkół oraz publikowanie kryteriów oceniania szkół, włącznie z kodeksem postępowania regulującym pracę inspektorów w szkole – oto główne zmiany, jakie zaszły w tym środowisku. Owe zmiany pod wieloma względami stanowiły przedłużenie już ugruntowanych form oceniania zewnętrznego, które nie zrewolucjonizowało dotychczasowego porządku i hierarchicznego układu stosunków na linii szkoły – inspektorat. Tegoroczne wprowadzenie samooceny szkół powinno stanowić krok w kierunku decentralizacji zarządzania szkołami i zwiększenia ich autonomii. Prezentowany artykuł krytykuje model samooceny szkół proponowany przez inspektorat irlandzki oraz proces jego wprowadzania do systemu szkolnego. Autor omawia podstawowe błędy koncepcyjne irlandzkiej metody samooceny szkół oraz zastanawia się, w jakim stopniu jest to utracona szansa na zwiększenie autonomii szkół i opracowanie bardziej refleksyjnego i krytycznego systemu szkolnego.

 

Justyna Nowotniak,Sesja: Szkoła jak „miejsce” w kontekście odpowiedzialności nauczycieli za przestrzeń edukacyjną

Wprowadzenie w postaci wykładu połączonego z prezentacją multimedialną wyników badań własnych zgromadzonych z pomocą etnografii wizualnej.  Krótka forma warsztatowa w oparciu o zaprezentowane fotografie przestrzeni szkolnej. 

Cele:

  • Zarysowanie źródeł teoretycznej refleksji nad przestrzenią edukacyjną .
  • Wskazanie jawnych i ukrytych mechanizmów wytyczania granic i terytoriów przez uczniów i nauczycieli.
  • Wypunktowanie pożytków ewaluacji kultury wizualnej szkoły w kontekście problemu bezpieczeństwa uczniów.
  • Określenie potencjału etnografii wizualnej w ewaluacji wewnętrznej czyli szkoła w przestrzeni fotografii.

 

Rafał Otręba,Sesja: Klimat szkolny w badaniach międzynarodowych szkół grupy wyszehradzkiej

Cele prezentacji:

  • nabycie niezbędnej wiedzy dotyczącej metody CA jako sposobu pomiaru i oceny autentycznych skojarzeń uczniów,
  • prezentacja narzędzia badawczego wykorzystywanego do: przechwytywania oryginalnych skojarzeń z pomocą kolorów, ich oceny, przekształcania ich wyników, parametrów i wniosków,
  • badanie klimatu szkoły w państwach Grupy Wyszehradzkiej - podobieństwa i różnice w badanych krajach.

Przebieg: prezentacja treści zgodnie z założonymi celami, po sesji z dr Jolantą Szcześniak dyskusja nad możliwościami implementacji metody w szkołach.

Adresaci: zainteresowani badaniem klimatu szkoły, w szczególności dyrektorzy szkół, którzy chcieliby zaimplementować metodę jako badanie w ramach ewaluacji wewnętrznej.

 

Elżbieta Piotrowska-Gromniak i Alina Idzikowska,Sesja: Odpowiedzialność nauczyciela, odpowiedzialność rodzica – jak się nią dzielić  i jak z niej korzystać?

Cel warsztatu: Zdiagnozowanie barier, które utrudniają współpracę nauczycieli i dyrektorów z rodzicami w środowisku szkolnym i poszukiwanie kierunku zmian, sprawdzonych kanałów komunikacji, pomysłów na współpracę oraz sposobów na usunięcie barier.  Wypracowanie 10/12 podstawowych zasad  współpracy  nauczycieli i rodziców we wspólnocie szkolnej opartej na  podziale obowiązków i wzięciem współodpowiedzialności za edukację dzieci.

Podsumowaniem warsztatu będzie wypracowanie  wstępnej diagnozy barier dzielących nauczycieli i rodziców  oraz spisaniem obszarów w których nauczyciele i rodzice mogliby się podzielić odpowiedzialnością i wspierać się wzajemnie. To będzie podstawą do sformułowania  12 zasad współpracy między nauczycielami i rodzicami w szkole.

Spotkanie zostanie zakończone 12/15 min. prezentacją  jednej z warszawskich szkół podstawowych, której misją jest ścisła współpraca z rodzicami i próbą refleksji jak doświadczenia uczestników warsztatu  odnoszą się do programu realizowanego przez wyżej wymieniona szkołę. Na podstawie zebranych materiałów zostanie opracowane 12 zasad współpracy nauczycieli i rodziców oraz rozesłane do uczestników warsztatu.

 

Luc Pluymers, Sesja: Jak radzić sobie z różnicami w środowisku edukacyjnym w sposób konkretny

Każdy uczeń jest inny. Różnice te wynikają z wielu czynników jak: pochodzenie społeczne, typy inteligencji, rozwój mózgu, kompetencje, zainteresowania, płeć, zdolność do nauki lub też upośledzenie… Jak nauczyciele mogą radzić sobie z tymi różnicami pomiędzy uczniami w sposób konkretny i systematyczny, aby pomóc każdemu uczniowi uzyskać możliwie najlepsze wyniki w nauce? Celem tej prelekcji jest znalezienie odpowiedzi na to pytanie na przykładzie metod dydaktycznych, systemu szkolnego i metod oceniania, które funkcjonują w szkole średniej Middleschool Sint-Jan dla uczniów w wieku 12-14 lat w belgijskim mieście Diest.

 

Adam Prus,Sesja: Analiza  potrzeb szkoleniowych nauczycieli na przykładzie III Liceum Ogólnokształcącego im. Unii Lubelskiej w Lublinie

Rozwój cywilizacyjny wymaga ciągłych zmian w pracy nauczycieli. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat całkowicie zmienił się profil nauczyciela, z osoby ukierunkowanej na podanie wiedzy oraz jej sprawdzenie, do roli lidera. Dziś charakter jego pracy jest diametralnie różny, oprócz pracy odtwórczej w szkole, niezbędne jest twórcze działanie w zespole, odejście od roli mentora i stanie się przywódcą dla młodych. By się nim stać, konieczna jest ciągła nauka, nabywanie nowych umiejętności, doświadczeń, permanentny rozwój osobowościowy. We współczesnej szkole oprócz kompetencji profesjonalnych, niezbędnych do wykonywania danego zawodu coraz większe znaczenie odgrywają kompetencje społeczne (osobowe, interpersonalne) oraz firmowe. Na ich rozwój wpływ ma nie tylko człowiek uczący się, ale również środowisko z którego się wywodzi, a także w którym przebywa, zarówno to zawodowe jak i rodzinne.

I w tym miejscu znajduje się współczesny dyrektor szkoły, który z osoby nadzorującej pedagogiczną pracę nauczycieli, zmienił się w osobę zarządzającą „średniej wielkości przedsiębiorstwem”. To do obowiązków dyrektora należy jednoosobowe kierowanie zasobami ludzkimi, rzeczowymi i finansowymi, planowanie i podejmowanie decyzji personalnych, opracowywanie strategii rozwoju placówki. By ułatwić pracę dyrektora szkoły, autor opracował system oceny potrzeb szkoleniowych nauczycieli. Narzędzie to pozwala porównać faktyczny stan kompetencji z poziomem pożądanym.
Cel:

  • prezentacja opracowanego przez autora narzędzia oceny potrzeb szkoleniowych nauczycieli, oparta na diagnozowaniu braków w kompetencjach kluczowych (społecznych, profesjonalny i firmowych),
  • metodologia opracowania narzędzia,
  • wyniki pilotażowego programu w III Liceum Ogólnokształcącym im. Unii Lubelskiej w Lublinie,     
  • wnioski z ewaluacji narzędzia,      
  • możliwość zaadoptowania narzędzia do potrzeb innych placówek oświatowych.

 

Jacek Pyżalski,Sesja: Wychowanie w erze cyfrowej – czy jesteśmy na to przygotowani?

Sporo mówi się o wykorzystaniu nowych mediów w procesie nauczania. Z drugiej strony wiele wskazuje na to, że problem socjalizacji i wychowania w erze cyfrowej albo wcale nie jest podejmowany, albo pomysły na jego realizację polegają na prostych pomysłach edukacyjnych.

Proponowany warsztat skonfrontuje przekonania uczestników dotyczące potrzeb wychowawczych związanych z użytkowaniem nowych mediów z wynikami badań w tym zakresie. Uczestnicy będą także mogli zastanowić się nad własnym spostrzeganiem społecznych i psychologicznych mechanizmów odnoszących się do funkcjonowania (młodych) ludzi online. Analizy te staną się podstawą do zbudowania strategii  i pomysłów na wychowanie w erze cyfrowej oraz krytycznego spojrzenia na część obecnie wprowadzanych rozwiązań.

 

Katarzyna Salamon-Bobińska, Stanisław Bobula, Jakub Kołodziejczyk, Norbert Karaszewski, Sesja: Nauczanie kooperatywne (nauczanie we współpracy)

Koncepcja nauczania/uczenia się kooperatywnego nie jest nowym pomysłem, ale przez wiele lat znajdowała się w cieniu metod, które kładły nacisk na rozwój jednostek głównie poprzez rywalizację. Kooperatywne nauczanie/uczenie się to zarówno filozofia nauczania jak i szereg różnych powiązanych ze sobą metod nauczania. Uczenie kooperatywne pomaga rozwijać kompetencje prospołeczne, motywację, poczucie własnej wartości, przyczynia się także do podnoszenia wyników edukacyjnych poprzez rozwijanie strategii uczenia się, zdolności rozwiązywania problemów, zapamiętywania i przekazywania skomplikowanego materiału.

W trakcie pracy warsztatowej chcielibyśmy poszukać odpowiedzi na pytania dotyczące dowodów skuteczności nauczania kooperatywnego, powodów dla których nauczyciele w ograniczony sposób wykorzystują te metody w swojej praktyce oraz zastanowić się nad tym, w jaki sposób przekonać nauczycieli do tego modelu pracy.

 

Joanna Staniewicz,Sesja: Projekty edukacyjne  jako bezbolesna, a często zabawna  forma realizacji polityki oświatowej

Cel - prezentacja skutecznych metod aktywowania i tworzenia poczucia odpowiedzialności wśród nauczycieli.

Stawianie przed nauczycielami zadań w postaci ogólnoszkolnych projektów z jednej strony zmusza ich do współpracy , z drugiej stanowi doskonałe, bezwiedne  wewnątrzszkolne samoszkolenie. Sukces projektu jest powodem do dumy i satysfakcji wszystkich uczestników przedsięwzięcia, niezależnie od ich rzeczywistego twórczego wkładu,  stanowiąc skuteczne wzmocnienie atrakcyjności metody. Analiza zaprezentowanych  projektów pozwoli pokazać, że większość z nich realizuje niemal wszystkie wytyczne rozporządzenia, rozwijając uczniów na poziomie efektów, a szkołę -procesów, angażując społeczność lokalną czy wreszcie poprawiając jakość zarządzania pojmowanego jako współodpowiedzialność. Wymagania państwa są bowiem  oczywiste, pokrywające się z kompetencjami kluczowymi określonymi przez Parlament Europejski. Choć można je dowolnie przeredagowywać, są absolutnie bazowe  z punktu widzenia celowości edukacji i powinny być intuicyjne dla każdego  dobrego nauczyciela. Metody stosowane w Szkole Podstawowej nr 58 w Poznaniu pozwalają stopniowo uzyskać ową intuicyjność nawet tym mniej „wrażliwym” nauczycielom.

 

Wojciech Starzyński,Sesja: Lider lokalnego środowiska oświatowego (dyrektor szkoły, nauczyciel, rodzic, samorządowiec)

Celem wykładu jest zaprezentowanie jak najliczniejszej grupie uczestników życia szkolnego: dyrektorom szkół, nauczycielom, rodzicom i uczniom, roli jaką w kreowaniu i realizowaniu lokalnej polityki oświatowej spełnia środowiskowy lider.

Przedstawienie powyższej problematyki - w oparciu o konkretne przykłady działań, w których rolę lidera pełnili i pełnią:  dyrektorzy szkół , nauczyciele, przedstawiciele władz samorządowych (wójtowie ,gmin, starostowie powiatów, burmistrzowie i prezydenci miast) oraz, coraz częściej,  rodzice - powinno m. in. zapoczątkować dyskusję poświeconą poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie: Kim jest lider edukacji i jakimi cechami powinien się charakteryzować?

 

Danuta Sterna, Sesja: Strategie dobrego nauczania

Cele: Zapoznanie uczestników z pięcioma strategiami dobrego nauczania.

Przebieg: Prezentacja będzie miała formę warsztatową. Uczestnicy będą zachęcani do pracy w parach oraz wymiany własnych doświadczeń i opinii.

Adresaci: Osoby intersujące się efektywnymi i owoczesnymi metodami nauczania.

Opis: Strategie dobrego nauczania zostały zaczerpnięte z programu - “Keeping Learning on Track”. Opracowanego przez Educational Testing Service i przedstawionego w publikacji “Tight but Loose: Scaling Up Teacher Professional Development in Diverse Contexts” Edited by E. Caroline Wylie. ETS 2008). W czasie prezentacji przedstawione będą strategie, sposoby ich stosowania w szkole oraz techniki umożliwiające ich wprowadzanie.  Uczestnicy prezentacji będą aktywnie w niej uczestniczyć, wymieniając w parach własne doświadczenia i opinie. W drodze do profesjonalizacji zawodu nauczyciela, prowadząca ma nadzieję, że zachęci słuchaczy do stosowania bądź propagowania strategii wśród praktyków nauczania.

 

Jacek Strzemieczny, Sesja: Profesjonalizacja pracy nauczyciela – widoczne nauczanie i uczenie się

Cele: Zapoznanie uczestników z tendencjami zmian w światowej edukacji w zakresie roli dyrektora szkoły, sposobu pracy nauczycieli, w tym  szczególnie sposobów zwiększenie efektywności nauczania i skuteczności uczenia się uczniów. W trakcie prezentacji zostaną przedstawione wyniki  badań naukowych uzasadniające proponowane zmiany w pracy szkół. Przytoczone zostaną wyniki meta-analiz Johna Hattiego podsumowujących 62 tysiące badań edukacyjnych.

Przebieg: Prezentacja wyników meta-analiz badań sposobów pracy i współpracy nauczycieli oraz analizy uczenia się uczniów. Przedstawienie strategii poprawy pracy szkoły prowadzonych w kilku wyróżniających się inicjatywach amerykańskich. Omówione będą strategie spaceru edukacyjnego, nagrywania lekcji i skontrastowanie ich z polską tradycją wizytacji i lekcji pokazowych. Zaprezentowane będą wyniki rocznego programu Laboratorium Szkoły uczącej się (SUS).

Adresaci: dyrektorzy szkół

 

Jolanta Szcześniak,Sesja: Badanie psychologiczne jako narzędzie ewaluacji wewnętrznej

Cele:

  1. Przedstawienie charakterystycznych wyników przeprowadzonego w ramach projektu badania.
  2. Określenie różnic pomiędzy wynikami partnerów projektu (Czechy, Słowacja, Węgry a wyniki polskie).
  3. Możliwości zastosowania metody w praktycznym działaniu placówki.

Porównanie raportów po ewaluacji zewnętrznej a raportu uzyskanego w ramach realizowanego projektu.

 

Tomasz Szkudlarek,Sesja plenarna: Etyczne aspekty formowania tożsamości

Wykład dotyczyć będzie etycznych aspektów formowania tożsamości. Zadania edukacji obejmują nie tylko cele instrumentalne (w rodzaju kwalifikacji zawodowych czy kompetencji społecznych), ale także formowanie podmiotu i tworzenie podstaw „wspólnego świata” (np. przez konstruowanie kulturowego kanonu lub wizji obywatelstwa). Procesy te – jako warianty konstruowania tożsamości – w nieuchronny sposób obejmują elementy negatywne (różnice, wykluczenia, budowanie granic). Z tego względu etyczna odpowiedzialność osób zajmujących się edukacją dotyczy nie tylko tego, jakie jednostki i jakie społeczeństwa formujemy, ale i tego, co (oraz kogo) na drodze ku tożsamości wykluczamy.

 

Małgorzata Taraszkiewicz,Sesja: Odpowiedzialność zawodowa nauczycieli w kontekście efektywności uczenia się uczniów. Granice i perspektywy

Celem warsztatu jest zaproszenie do refleksji na temat niezwykle rzadko poruszany – rozmawiać będziemy o odpowiedzialności zawodowej nauczycieli w kontekście efektywności nauczania lub uczenia się uczniów. I czy jest to odpowiedzialność pojedynczych nauczycieli, czy też odpowiedzialność wspólna, szkoły? Jak można rozumieć odpowiedzialność zawodową nauczycieli działających w szkole – „domu wiedzy” w kontekście nierespektowania współczesnej wiedzy dotyczącej efektywnego nauczania? Gdzie są granice odpowiedzialności zawodowej? Czy brak ustalonej granicy nie wpływa na zjawisko wypalenia zawodowego? 

 

Magdalena Tędziagolska, Tomasz Kasprzak, Sesja: Co z tą ewaluacją? Badania własne nauczycieli jako element profesjonalizacji

Dyskusja na temat profesjonalizacji zawodu nauczyciela w Polsce, jeżeli już się pojawia, to najczęściej odnosi się do kwestii prawnych i ekonomicznych związanych z kolejnymi szczeblami awansu zawodowego oraz kwestii (ograniczonych) środków na rozwój zawodowy. My proponujemy nieco inną perspektywę. Laurence Stenhouse - jeden z twórców ruchu nauczyciel-badacz -  podkreśla, że "szeroka definicja profesjonalizmu nauczycieli to umiejętność autonomicznego samorozwoju poprzez systematyczną analizę własnej pracy, pracy innych nauczycieli, testowanie nowych rozwiązań w klasie".

Ruch  nauczyciel-badacz rozwija się na świecie od ponad trzydziestu lat. Akcentuje się w nim rolę autonomicznie podejmowanych działań badawczych w podnoszeniu jakości codziennej pracy nauczycieli.

Celem sesji jest:

  • przedstawienie sposobów prowadzenia i wykorzystania badań w polskich szkołach na przykładzie doświadczeń ze szkoleń dla nauczycieli (szkolenie „Nauczyciel-badacz” ukończyło już 1100 osób) oraz szkoleń dla dyrektorów (szkolenie „Efektywna ewaluacja w praktyce” do końca 2012 roku ukończyło 3800 dyrektorów) oraz badań w ramach projektu „Laboratorium Mikrobadań IBE”;
  • dyskusja na temat możliwości wykorzystania aktywności badawczo-analitycznej nauczycieli w celu podnoszenia jakości i profesjonalizacji pracy. Kontekstem dyskusji będą zdiagnozowane kompetencje nauczycieli w tym zakresie oraz obecnie obowiązujące regulacje prawno-organizacyjne; ·        
  • Mini warsztat projektowania badań (w nurcie badań w działaniu).

Adresatami sesji są zarówno nauczyciele i dyrektorzy mający już doświadczenie w prowadzeniu badań jak i osoby zainteresowane wykorzystywaniem badań jako narzędzia rozwoju.

 

Roel Vivit, Michelle Navarre, Sesja:Niewidoczna konieczność: Tworzenie kultury szkoły w celu kształtowania liderów

Wśród wielu istotnych decyzji podejmowanych przez szkolnych liderów najważniejsze są te dotyczące tworzenia i utrzymywania silnej kultury szkolnej.  Posługując się studium przypadku z Polaris Charter Academy (Chicago, IL), uczestnicy warsztatów zbadają niezbędne powiązania pomiędzy kształtowaniem silnej pozytywnej kultury szkolnej a przygotowywaniem uczniów i nauczycieli do pełnienia ról liderów w ich środowiskach szkolnych oraz środowiskach o szerszym zasięgu.

Uczestnicy dowiedzą się, jak w Polaris udało się stworzyć społeczność, w której nauczyciele są osobiście zaangażowani we współtworzenie sukcesu szkoły.  Omówimy struktury szkolne wspierające współpracę pomiędzy nauczycielami i ocenę koleżeńską w celu podnoszenia poziomu nauczania oraz wyników uczniów w Polaris.

Celem niniejszych warsztatów będzie zbadanie struktur utworzonych i wdrożonych przez nauczycieli w celu ukształtowania otoczenia edukacyjnego, które stwarza dogodne warunki do autentycznego zaangażowania uczniów i jest dostatecznie zróżnicowane, aby spełnić potrzeby wszystkich uczniów.

 

Adam Winiarczyk, Sesja: Edukacja z "ducha  czasu" czyli  rzecz  o  wolności  w oświacie.

Celem sesji będzie próba uświadomienia sobie , jak powinny wygladać właściwe relacje pomiędzy szkolnictwem a państwem;  zanim będziemy mówić  o jakości  i  szansach ewaluacji  w oświacie poddajmy najpierw ewaluacji stosunki jakie panuja na linii oświata - państwo. Wnioski  i  refleksje  jakie  wyłonia się podczas sesji  moga nadać zupełnie nowy  kierunek  myśleniu o  szansach i możliwościach rozwoju wielu dziedzin edukacji w naszym kraju  a  przede  wszystkim  o roli  nauczyciela  w  tym  procesie.  W sesji uwzględnione zostana też doświadczenia  szkół  waldorfskich  na  świecie.

Adresatami sesji  sa ci wszyscy, którzy  otwarci  sa  na nowe  idee  i w poszerzaniu  sfery  wolności  w  oświacie  widza  szanse  na  jej  odnowę.


Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego III Priorytet Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Działanie 3.1


stat4u